Dom Jana Szczepanika, ul. Sowińskiego

Kamienica wzniesiona według projektu Augusta Tarkowskiego w 1907 roku była pierwszym własnym domem rodziny doktora Zygmunta Dzikowskiego, teścia Jana Szczepanika, po przeprowadzce z Przemyśla do Tarnowa. Attykę kamienicy zdobi głowa kobiety przedstawiająca córkę właściciela, późniejszą żonę „polskiego Edisona” Wandę Szczepanikową.

Na poddaszu domu Jan Szczepanik opracowywał metodę „blaknięcia”, która stwarzała możliwości wykonania zdjęć i odbitek fotograficznych oddających kolory naturalne. Problem barwnej fotografii absorbował umysł wynalazcy począwszy od 1902 roku, aż do wybuchu l wojny światowej. Opatentował cały szereg wynalazków z dziedziny fotografii barwnej.

Od 1907 r. Szczepanik żył i pracował zasadniczo w trzech miastach: Tarnowie, Wiedniu i Dreźnie. W domu tym, do wybuchu wojny w 1914 roku i przenosin do Wiednia dla uniknięcia efektów działań frontowych w okolicach Tarnowa, miał Szczepanik również rozpocząć działania służące wzbogaceniu obrazu kinowego o kolor i dźwięk. Doświadczenia w tej dziedzinie kontynuował w stolicy Monarchii Habsburgów a po powrocie do Tarnowa w nowej siedzibie familii przy ulicy Szopena.