Dom Jana Szczepanika, ul. Szopena

Wybudowany w 1912 r. przez teścia Jana Szczepanika, według projektu Franciszka Hackbeila młodszego. Uwagę przykuwa wieża w rogu budynku zakończona kopulastym dachem. Nad oknami bocznej ściany kamienicy widoczny jest wyeksponowany architektonicznie monogram właściciela kamienicy „Z.D.”. Kiedyś monogramy widniały także na metalowej kracie zdobiącej drzwi wejściowe.

W tym domu w latach od 1915 roku, po przejściu południowego odcinka frontu wschodniego mieszkała rodzina Jana Szczepanika. W 1916 r. wynalazcę odwiedzili projektanci niemieccy, którzy na polecenie swojego rządu przygotowali plany gobelinu długości kilkudziesięciu metrów, mającego przedstawiać apoteozę wielkich zwycięstw Niemiec, a który miał zostać wykonany dzięki konstrukcjom Szczepanika. Równocześnie zainteresował się filmem. Pod koniec wojny dysponował kilkoma modelami kamer i dokonał pierwszych próbnych zdjęć barwnych. Pierwszy próbny film naukowy Jana Szczepanika to nagranie z przeprowadzonej operacji chirurgicznej w szpitalu w Langbeck Virchov. Tam wynalazca odniósł poważny sukces. Efekt filmu był ogromny. Naturalność zdjęć, widok otwartej jamy brzusznej i spływająca krew doprowadziły niektórych widzów do omdlenia podczas pokazu filmu. W sprawozdaniach prasowych wyrażano się bardzo pochlebnie o wynalazku.

W 1972 roku członkowie Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Tarnowskiej ufundowali i wmurowali na jednej ze ścian domu tablicę poświęconą „polskiemu Edisonowi”.