Ruiny Zamku Tarnowskich

Zamek zaczął budować w 1329 r. Spycimir Leliwita, a już w 1331 r. poświęcono kaplicę. Pierwotnie była to budowla kamienno–ceglana z wieżą tzw. Ostatecznej obrony, niewielką częścią rezydencjalną, murem obwodowym z bramą oraz fosą od strony południowej. Dziś widoczne są zarysy przyziemi części wschodniej tzw. Zamku wysokiego. W 1441 r. zamek został zdobyty i spalony przez Węgrów. Odbudował go Jan Amor Tarnowski w 2 poł. XV w. Hetman Jan Tarnowski przekształcił zamek w rezydencję z nowoczesnymi fortyfikacjami bastionowymi. Na zamku znajdowała się biblioteka, zbrojownia, skarbiec, rodowe muzeum. Na tzw. przygródku (czyli zamku niskim) znajdowały się spichrze, piekarnia, browar oraz zwierzyniec. Zachowały się fragmenty tzw. Arsenału od strony wschodniej z filarami i resztkami sklepień. Po śmierci córki Hetmana, Zofii – żony księcia Konstantego Ostrogskiego – o zamek toczyła się wojna między rzochowską linią Tarnowskich a Ostrogskim. W nocy z 17 na 18 kwietnia 1570 r. zamek został zdobyty i złupiony. Nie odzyskał już swojej świetności. W 1723 r. Sanguszkowie przenieśli się do dworu w Gumniskach, a ruiny uległy rozbiórce.