Rynek

Zlokalizowany w centralnej części wzgórza miejskiego na terenie lekko obniżającym się w kierunku południowym, co ułatwiało odpływ wody deszczowej. Powierzchnia rynku, sięgająca 72 arów, na tle innych miast lokowała go w grupie rynków mniejszych.

Zabudowa, zrazu drewniana, od XV w. przekształca się w murowaną, początkowo głównie w formie murowanych komór piwnicznych pod drewnianymi domami. Pożary jakie nawiedzały miasto pod koniec XV w. zniszczyły całą zabudowę handlową wewnątrz placu oraz zabudowę pierzei. Dzięki staraniom Jana Amora Tarnowskiego odbudowane domy wokół istniejącego już wtedy ratusza otrzymały reprezentacyjne formy, od XVI w. przekształcając się w prawdziwie mieszczańskie kamienice z podcieniami. Po upadku gospodarczym miasta, starówka zaczęła podnosić się z wolna od 2 poł. XVIII w., nabierając tempa w okresie panowania austriackiego.

Obecnie zabudowę stanowią kamienice prezentujące różne cechy stylowe architektury. W pierzei północnej wyróżniają się kamienice nr 20 i 21, zajmowane przez Muzeum Okręgowe w Tarnowie, w pierzei zachodniej usytuowany jest, powstały na początku XX w., pasaż ciągnący się aż do Placu Kazimierza Wielkiego.