Łaźnia żydowska i pomnik Pierwszego Transportu

Projektantem budynku był tarnowski budowniczy Franciszek Hackbeil (starszy), a budowniczym Michał Mikoś. Budowla nawiązująca swoim stylem do architektury mauretańskiej została oddana do użytku w 1904 roku.

W budynku tym 13 czerwca wieczorem Niemcy zamknęli 753 więźniów z tarnowskiego więzienia. Następnego dnia, 14 czerwca, zostali odprowadzeni na dworzec kolejowy w Tarnowie, załadowani do wagonów i przetransportowani do powstającego wtedy obozu KL Auschwitz, gdzie dotarło ich 728. Więźniowie ci, zwani tarnowiakami, nosili najniższe numery obozowe, od 31 do 758. Przeżyło ich około dwustu. Wśród więźniów, którym nie było dane przetrwanie obozu znajdowali się m.in. żydowscy obywatele Tarnowa: dr Zdzisław Simche, geograf, nauczyciel tarnowskich gimnazjów, autor monografii Tarnów i jego okolica, dr Emil Wider – adwokat, Maksymilian Rozenbusz – dyrektor hebrajskiego gimnazjum, Jakow Szwarc – przemysłowiec i inni. Żaden z nich nie przeżył obozu.

Plac przed łaźnią nosi dziś nazwę Więźniów KL Auschwitz. Znajduje się na nim pomnik upamiętniający to tragiczne wydarzenie, projektu tarnowskiego architekta Otto Schiera.