Plac Bohaterów Getta

Dawny Plac pod Dębem. W miejscu zetknięcia się Placu z ul. Wałową od czerwca 1942 r., znajdowała się największa z bram getta (druga znajdowała się na ul. Folwarcznej, dziś Waryńskiego na wysokości skrzyżowania z ulicą Kupiecką).

Po 7 września 1939 r., Niemcy rozpoczęli stopniowo ograniczać Żydów w prawach do posiadania, poruszania się po ulicach, nakazano znakowanie żydowskich sklepów a ludności nakazano noszenie opasek z gwiazdami. Najpierw utworzono we wschodniej części miasta dzielnicę żydowska, poza którą nie wolno było Żydom mieszkać. Skupiono w niej ok. 40 000 Żydów, zwożąc też ludzi z okolicznych miasteczek i wsi. W ciągu czerwcowego tygodnia (11-19) 1942 r. Niemcy ogłosili tzw. pierwszą akcję, mordując na Rynku, cmentarzu i w Zbylitowskiej Górze tysiące ludzi, a większość wywożąc do obozu śmierci w Bełżcu. Wtedy utworzono zamknięte getto, z ok. 20 000 ludzi. Obejmowało ono pierwotnie obszar wyznaczony Placem pod Dębem oraz ulicami Wałową, Lwowską, Nową, Mickiewicza, Starodąbrowską i Polną. W ciągu kolejnych akcji mordowano kolejne tysiące ludzi, ostatecznie getto zostało zlikwidowane we wrześniu 1943 r.