Synagoga Nowa zwana Jubileuszową

Rejon ulic Nowej i Waryńskiego obfitował w instytucje zapewniające gminie żydowskiej właściwe funkcjonowanie. Narożnik ulicy Nowej od strony zachodniej zajęty był przez budynek kahału a więc gminy izraelickiej, tuż obok niego stała niewielka bóżnica Debory Menkes (Wekslerowej), dobrodziejki gminy żydowskiej i fundatorki szpitala żydowskiego.

Na rogu wschodnim zaś ulicy Nowej u zbiegu z ulicą Waryńskiego stała ongiś największa z tarnowskich synagog, Synagoga Nowa. Budowano ją niemal sześćdziesiąt lat od 1848 do 1908 roku, oddana została w dniu 18 sierpnia 1908 roku w dniu urodzin Franciszka Józefa, stąd nazywana była oficjalnie Synagogą im. Franciszka Józefa I lub Jubileuszowa. Jej złota kopuła górowała nad miastem i była dumą tarnowskich Żydów. Tak jak inne synagogi została podpalona przez Niemców 9 listopada 1939 roku. Płonęła trzy dni, kilka miesięcy później wypalone mury wysadzono w powietrze.

Jedna z kolumn, wydobyta po wojnie z gruzów posłużyła jako pomnik zagłady ustawiona na żydowskim cmentarzu.